مىدانستند : أو به طهارت ونظافت پايبند واز پليدى گريزان است ، بر سر أو زباله مىريختند . هر كس به وى ايمان مىآورد وبه آئين أو مىگرويد ، با شكنجه‌هاى گوناگون أو را كيفر مىكردند تا شايد از يارى وى دست بردارد . گاه اين شكنجه‌ها به شهادت آنان منجر مىگرديد ، مانند شهادت ، سميه وياسر پدر ومادر - شهيد فئه باغيه در جنگ صفين - عمار . مدتي أو ويارانش در شعب أبى طالب محاصره واز آب وغذا ممنوع بودند ، تا شايد آن بزرگوار از دعوتش دست بردارد . بالآخرة با رحلت أبو طالب عموى بزرگوارش وخديجة أم المؤمنين ، دو بازوى نيرومند حضرت محمد بن عبد الله ( ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ) ، جرأت مشركين افزون شد وآن حضرت ناگزير به هجرت گرديد ، به مدينه كوچ كرد . ظلم وستمى كه در اين مرحله بر آن حضرت از سوى مشركان مىرفت ، بعيد نبود ، زيرا ، از سوى كساني بود كه آشكارا با وى دشمنى مىكردند ، ودر عقيدة مخالف وى بودند ، از اينرو چندان نياز به بيان ندارد ، وبه همين مختصر اشاره بسنده مىكنيم .